Natuurlijk
Natuurlijk moest die jongen in het duin
merken dat ik intens naar hem keek.
Natuurlijk kwam hij toen vlak langs me
met veel overbodige bewegingen
hoewel hij me zogezegd niet zag.
Natuurlijk begon hij een lenteballet
met een vriendje en een bal,
natuurlijk streek hij veel te meisjesachtig
telkens door zijn erg lange haar
en keek daarbij eens om,
flitsend gebit in duister gezicht.
Natuurlijk lag hij later
loom kauwend op een helmspriet
in dat aandoenlijke verschoten badbroekje
helemaal alleen in een warme duinpan.
Natuurlijk ging ik zacht en ongemerkt weg
en natuurlijk heb ik daar de hele dag spijt van.

Uitslag

1. Natuurlijk
2. Bekentenis
3. Thuiskeer in Zeeland (ex aequo)
4. De zwartkoptuinfluiter
5. De wulp

Weet je nog toen het niets was, alles was:
jij opende de deur, een lichte groet,
even hield je mijn hand vast, en ik streelde
even als bij vergissing langs je schouder.
Toen lichtte je het deurkleed op en wij
gleden in een verlicht aquarium
van lach, pianospel en avondjurken.
Aarzelend in dat ogenblik
was lente dichterbij dan in viooltjes,
werd liefde inniger beleden dan
in al de verzen die ik sindsdien voor je schreef.

Hans Warren, Verzamelde Gedichten. (Amsterdam: Bert Bakker, 2002)

Heel wat dagen hebben we verdaan
aan de Schelde, ik leerde je
al de vogels, al de bloemen,
de geur van regen op Vilvoordse steen
en jij leerde me aan je wennen,
ook aan vreemde dingen als een ‘later’
elk voor zich – zoals het ook zou komen.
‘Zie je ons dan niet samen?’ vroeg ik,
en jij zweeg, lachend. Wind stak op,
je werd een uitdagend boegbeeld,
je kleren strak, je haar slaand, je borsten
ver vooruit, en je profiel
zuiverder dan ooit in het stuifwater
van de golven over het basalt.
Ik kon de avond zo over je laten vallen
zonder je te grijpen, je was al weg.

Hans Warren, Verzamelde Gedichten. (Amsterdam: Bert Bakker, 2002)

Moeder Afrika, ik rook
je bedwelmende lijfgeur
aanwaaiend vanuit de woestijn.
Misschien heb ik me nooit
zo verbonden, zo veilig gevoeld.
Warme moeder met je parellach,
kleurig kralenweefsel,
danspas, zwier.

Mocht ik je minnaar zijn
of lag ik op je schoot
met een glimlach
graaiend naar je borsten
in een zwoel en zwart verleden.

Hans Warren, Verzamelde Gedichten. (Amsterdam: Bert Bakker, 2002)

Hart van mijn land ik ben terug
in ’t waaien van uw volle zomer,
lig lui en languit op mijn rug,
weer thuis en nog dezelfde dromer

Ver als de blik gaat, ver als wolken
ruisen de popels ijl en licht;
als water koeren duiven onder
het bloesemdek van uw gezicht.

Ik ben terug, ik lig te rusten
in ’t bruidsbed van uw welig kruid
en luister: nooit was ik bewuster
van onze eenheid van geluid.

’t Vernis van licht om alle halmen,
het boomscherm dat de einder sluit,
de klokken, wier verwaaiend galmen
tegen de zilte hemel stuit –

klank, geur en kleur, zinlijk herkennen:
de karper op de waterplas,
het hooi, zingende zeeuwse stemmen,
de zoete bonen, ’t prille vlas –

Ik lig, ik ben terug, ik droom
uw dromen in een blijde schemer;
ik werd weer kind, ik werd een boom,
een plant, een lied, een stukje hemel.

Hans Warren, Verzamelde Gedichten. (Amsterdam: Bert Bakker, 2002)

Een zeepbel is niet te verwerven
ook liefde sterft aan de opperhuid.
Nakijken, dromen, derven
maken de waarde uit.

Hans Warren, Verzamelde Gedichten. (Amsterdam: Bert Bakker, 2002)

Ik wist, als jongen, een moeras.
Je kon er langzaam in wegzinken
en zou niemand meer tot last zijn.
De zompen, mijn bittere troost
tussen orchis en wollegras, zijn drooggelegd.
Ik weet, als man, niet meer waar ik heen moet.

Hans Warren, Verzamelde Gedichten. (Amsterdam: Bert Bakker, 2002)

Je moet spaarzaam omspringen
met die flonkerende kristallen
en ritselende franje.
Maar geslepen voor je linkeroog
de onheilspellende rooktopaas
en voor je rechteroog
de groen en paars gevlamde amethyst
met daar als wimpers rondom heen
vier opgekrulde gouden strookjes
zie je er schattig uit.

Ook moet je niet te vaak verschijnen
met die hoerige accessoires.
Maar neergebogen over je geslacht
die ingekrulde zachte struisveer
en rond je bruine hals dan enkel nog
de band van donkergroen fluweel
zie je er echt opwindend uit.

Dan prikken we bij kaarsenschijn
mollusken uit hun parelmoer,
telkens knallen nieuwe kurken.
En ik geef je een knipoog
omdat we morgen voor dag en dauw
weer op klompen staan, met overalls aan,
in de handen spuwen en roepen
Jongens, ho!

Hans Warren, Verzamelde Gedichten. (Amsterdam: Bert Bakker, 2002)

In chansons schuilt soms een dolk:
’tout l’amour que j’ai…’ en wie de hese stem niet kent
die dat zong, afbrekend, op dat moment,
even slepend boven een mistig kanaal,
de Rotonde de la Villette, twaalf jaar geleden.

Tout l’amour que j’ai –
een roos van Jericho, zij overleeft
geslachten.
Tout l’amour que j’ai ligt in een doos,
een curiositeit, wat gênant.

Spelen met wat geen spel verdraagt:
het portretje, de enige schilfer realiteit
gered uit stof en stormen
en wat brieven, in dezelfde cassette,
een geheim geworden, voor mezelf,
in twaalf jaar.

Twaalf jaar, het is veel
als oost en west, haat en liefde
kloven splijten;
vooral twaalf jaar gewoon leven,
twaalf jaar redelijk gelukkig zijn
zónder.

Het is genoeg voor altijd,
om te koesteren als jeugd,
als alles wat trilt en geurt, over die grens,
voorbij, gehad.

De roos van Jericho kent haar kracht
en wil geen water meer zolang ik leef,
het bittere kruid leeft intens
in het dorste zand.

Hans Warren, Verzamelde Gedichten. (Amsterdam: Bert Bakker, 2002)

Natuurlijk moest die jongen in het duin
merken dat ik intens naar hem keek.
Natuurlijk kwam hij toen vlak langs me
met veel overbodige bewegingen
hoewel hij me zogezegd niet zag.
Natuurlijk begon hij een lenteballet
met een vriendje en een bal,
natuurlijk streek hij veel te meisjesachtig
telkens door zijn erg lange haar
en keek daarbij eens om,
flitsend gebit in duister gezicht.
Natuurlijk lag hij later
loom kauwend op een helmspriet
in dat aandoenlijke verschoten badbroekje
helemaal alleen in een warme duinpan.
Natuurlijk ging ik zacht en ongemerkt weg
en natuurlijk heb ik daar de hele dag spijt van.

Hans Warren, Verzamelde Gedichten. (Amsterdam: Bert Bakker, 2002)